Ο Έλληνας γενικά ασχολείται αρκετά με το ποδόσφαιρο. Γήπεδο μπορεί να μην πηγαίνει, για πολλούς λόγους που θα τους αναλύσουμε μια άλλη φορά, αλλά ασχολείται. Διαβάζει αθλητικές εφημερίδες, που η ποσότητα τους στη χώρα μας δε συναντιέται πουθενά στον κόσμο, ακούει νυχθημερόν αθλητικά ραδιόφωνα, το συζητά με τους φίλους του στις καφετέριες αρκετά και βλέπει αρκετούς ποδοσφαιρικούς αγώνες στην τηλεόραση.

Αυτό ειδικά το τελευταίο όταν πρόκειται για αγώνες με ξένες ομάδες το απολαμβάνει κυρίως με παρέα με τους φίλους του. Είτε στο σπίτι είτε σε κάποιο μαγαζί. Μπορεί να είναι μεγάλα ματς από ένα μεγάλο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, πχ Barcelona-Real M. ή Man Utd- Liverpool, μπορεί να είναι ένα ματς Champions League ή μια καλοκαιρινή διοργάνωση, Mundial ή Euro. Όταν ο Έλληνας θα καθίσει να δει ένα ματς χωρίς οπαδικό ενδιαφέρον όλα του φαίνονται ωραία. Εκεί θυμάται πως πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο. Γρήγορο, με σασπένς, δυνατό, να μην εμπλέκεται πολύ ο διαιτητής. Συνήθως επίσης παίρνει και το μέρος του αδυνάτου. Του αρέσουν οι ωραίες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Θέλει να θυμάται πως το αουτσάιντερ κατατρόπωσε το φαβορί και να ταυτιστεί μαζί του.

Όταν όμως ερχόμαστε στη μίζερη ελληνική πραγματικότητα όλα αλλάζουν. Ο ίδιος άνθρωπος αλλιώς βλέπει μια φάση στο Arsenal-Roma και αλλιώς στο Καβάλα-Εργοτέλης. Στην ουσία άλλο ποδόσφαιρο σχολιάζει στα ουδέτερα ματς και άλλο σ’αυτά που τον ενδιαφέρουν. Κυρίως όμως, αλλιώς σχολιάζει τη διαιτησία ενός ματς.
Το άρθρο αυτό θα μπορούσε να γραφτεί οποιαδήποτε στιγμή. Στο μυαλό μου το έχω αρκετούς μήνες. Τελευταία αφορμή ήταν η παρέμβαση που άκουσα ότι έκανε ο Α.Αντωνιάδης στην Αθλητική Κυριακή. Πήρε τηλέφωνο για να πείσει όλη την Ελλάδα ότι αφού υπήρξε επαφή του αμυντικού του Πανιωνίου (Κοντοές) με τον Νίνη ήταν πέναλτι. Πόσες φορές έχω ακούσει στη ζωή μου αυτή την έκφραση στην Ελλάδα? Πόσες φορές στην τηλεόραση από δημοσιογράφους, από «κριτικούς» διαιτησίας, πόσες φορές από κάποιον παρακαθήμενο μου στο γήπεδο. Αναρωτηθήκατε πόσες φορές έχετε πιάσει ακόμα και τον εαυτό σας να παρακολουθεί στο γήπεδο την αγαπημένη του ομάδα και στο πρώτο τζαρτζάρισμα να σηκώνεστε και να διαμαρτύρεστε για φάουλ? Είμαι σίγουρος πως είναι αρκετές.

Ποιος είναι αυτός που έφτασε στο σημείο της μπασκετοποίησης του ποδοσφαίρου μας? Πραγματικά δεν ξέρω. Είναι μάλλον σαν το ρητορικό ερώτημα αν η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα. Δε με απασχολεί κιόλας για να πω την αλήθεια. Το ζητούμενο είναι πως οδηγηθήκαμε σε λάθος δρόμο. Ποιος είναι αυτός ο γελοίος που θα ανοίξει έναν κανονισμό και θα μου πει ότι η κάθε επαφή είναι πέναλτι? Πως το κάθε τζαρτζάρισμα είναι φάουλ? Ποιος μας έχει πείσει ότι όταν ο επιθετικός πέφτει πάνω στον αμυντικό είναι φάουλ γιατί ο αμυντικός πολύ απλά εκείνη τη στιγμή δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε Jessica Alba και να υποδυθεί την Invisible Woman από τους Fantastic Four?

Έχουμε πλέον τόσους «κριτικούς» διαιτησίας για να μας λένε ότι βλακεία τους κατεβαίνει. Κάθονται αναπαυτικά στην καρέκλα τους και αναλύουν φάσεις από την τηλεόραση. Έχουν ξεχάσει πως είναι η αίσθηση του γηπέδου. Πως το γράμμα του κανονισμού πάει σε αρκετές φορές περίπατο. Αλλά για ποιον κανονισμό μιλάμε τέλος πάντων? Να κάνω ξανά την ερώτηση μήπως την εμπεδώσουμε. Ποιος είναι αυτός που λέει ότι επαφή ίσον φάουλ?. Θα τολμήσω να απαντήσω κανείς. Και χρειάζομαι τόση τόλμη όση χρειαζόταν ο Μπούμπκα για να πάρει το ακόντιο και να περάσει τα 5,30.
Στο τέλος προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Όταν προσπαθήσεις να πείσεις κάποιον ότι με την παραμικρή επαφή δε γίνεται να σταματά το παιχνίδι για φάουλ και να διακόπτεται ο ρυθμός του (ο ποιος?) και κυρίως δε γίνεται έτσι απλά με το παραμικρό να τιμωρείται μια ομάδα με πέναλτι, θα είναι σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις σε ογδοντάχρονο που πήγε μόνο δημοτικό, τις θεωρίες του Αϊνστάιν.

Οι διαιτητές, λέει, είπανε πως ο Νίνης καλώς επιβραβεύτηκε με πέναλτι. Όπως και τόσοι άλλοι άλλωστε. Μην το προσωποποιείτε. Δεν έχω τίποτα με το παιδί. Απεναντίας τον λατρεύω πραγματικά. Το θέμα είναι πως όσες φορές και να κοιτάζω τέτοιες φάσεις τόσο βγάζω σπυράκια. Δε με ενδιαφέρει καν τι λέει στο κάτω κάτω ο κάθε πικραμένος στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στα καφενεία. Έχουμε αποδείξει πολλές φορές ότι είμαστε άσχετοι από ποδόσφαιρο ή προσποιούμαστε τους άσχετους.
Είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να αλλάξουμε τέτοιες καταστάσεις στο ποδόσφαιρό μας. μόνο αν εμείς το θέλουμε. Αν αντί να αρχίζουμε να ζητάμε φάουλ επειδή φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε, τα βάζουμε με τους διαιτητές που σφυρίζουν κάθε φορά που αλλάζει θέση ο δείκτης των δευτερολέπτων αλλά και με τους ίδιους τους παίκτες που ζητάνε τον ουρανό με τ’άστρα, τότε ναι όλα θα αλλάξουν. Ούτε οι δημοσιογραφίσκοι θα γράφουν χωρίς ντροπή ότι τους (μας) συμφέρει.

Το μπάσκετ χάρισε και χαρίζει στον ελληνικό αθλητισμό αμέτρητες χαρές. Αγαπήστε το σαν μπάσκετ και αγαπήστε το ποδόσφαιρο σαν ποδόσφαιρο. Το κάθε ένα ξεχωριστά. Άμα δεν μπορείτε να τα διαχωρίσετε, μη μας πρήζετε τουλάχιστον.

Για οποιοδήποτε σχόλιο ή παρατήρηση στο zevgarasv@yahoo.gr

Υ.Γ. Βρε Γιάννη μου θα τον παίρναμε τον άσο ούτως ή άλλως. Προς τι η τρομοκρατία το Σάββατο το βράδυ?